Şimdiden Önceki Hâl
The State Before Now
Memed Erdener, Nisan 2025
Yirmili yaşlarımın sonlarında, Şişli’de ufacık bir dairede yalnız yaşıyorken, bazı akşamlar tuhaf bir şey olurdu. Diyelim kitaplıktan bir kitabı alıyorum veya masanın üzerindeki bir kaleme uzanıyorum veya mutfağa doğru yürüyorum. Yaptığım bu hareketlerin, bu eylemlerin her zamanki hâllerinden yavaş olduğunu algılardım. Sanki zaman ağırlaşmış, sanki etrafımda balımsı bir madde var ve ben bir hantal akışın içindeyim.
Beni yavaşlatan bu yoğunluk, bedenim ile hareketim arasında bir uyumsuzluk belirtisiydi. Belli ki bir senkron kayması içindeydim. Belki şöyle demeliyim: Ben sanki şimdiden uzaklaşmıştım, ben sanki şimdiden atılmıştım veya ben bir türlü şimdiye ulaşamıyordum.
Herkes şimdide normal bir zaman akışının içinde yaşıyorken ben bu ağır hâl içinde şimdinin dışındaydım. Eşyaların şimdiden daha önceki hâlleri ile çevriliydim. Bir kitabın şimdiden önceki hâlini elime alıyor veya bir kalemin şimdiden önceki hâline uzanıyordum. Koridoru geçiyor ve mutfağın şimdiden önceki hâline yürüyordum. Beni çevreleyen dünya şimdide değildi.
Bazen bu hissediş garip bir şekilde hoşuma gider ve bu hâli olabildiğince uzatırdım. Bazense bu hâl beni birden tedirgin eder ve hemen televizyonu açardım. Televizyondan gelen merkezin bilindik sesi bu balımsı, tekinsiz, şimdidışı zamanı dağıtır ve her zamanki şimdiyi hızla kurardı.
In my late twenties, when I was living alone in a tiny flat in Şişli, something strange would happen on some evenings. For instance, when I picked out a book from the shelf, or reached out to a pencil on the table, or walked towards the kitchen, I would perceive that these movements I was making were slower than their usual speed. It was as if time had become heavier, as if there was a honey-like substance surrounding me, leaving me in a sluggish flow.
This density that slowed me down was the sign of an incompatibility between my body and my movement. It was clear that I was experiencing a shift of synchronicity. Or perhaps I should say: It was if I had moved away from the present time, kicked out from the present time, or I could not, whatever I tried, attain the present time.
While everyone lived in the present, in the flow of a normal time, I was in this heavy state, outside the present time. I was surrounded by the state of objects before now. I was picking up the state of a book before now, or I was reaching out to the state of a pencil before now. I walked down the corridor into the state of the kitchen before now. The world that surrounded me was not in the present.
Sometimes, I would strangely enjoy this sensation and I would extend this state as much as I could. However, at other times, it would suddenly unnerve me, and I would quickly switch on the television. The familiar sound of the centre coming from the television would disperse this ambrosial, uncanny, non-present time and swiftly build the usual now.
