Nasıl Çalışıyorum?
How I Work?
Memed Erdener, Mayıs 2025
Bir çalışmanın ortaya çıkmasını sağlayan farklı düşünce rejimlerini adlandırıyorum. Bunlar 11 başlık altında toplanıyor.
[Adsızform]
Adsızform bir sessiz öznedir. Manzaranın bir parçası olmasına rağmen bir adı yoktur. Adı olmadığı için dilin indirgeyen yapısına dahil değildir. O kaybolmuştur ve bu sebeple özgürdür. Adsızformu anlamlandırmak için seçilen sıfatlar, sıfatları seçen özneyi de tanımlar. Böylece o, onu tanımlayan öznenin yansımasına dönüşür.
[Asemik Yazı]
Asemik yazı sadece bir çağrıdır. Asemik yazı, sembolik düzenin anlam taşıyan, düzenli ve dilbilgisel yapısından kaçan, ona direnç gösteren bir oluşumdur. Tıpkı la chora sémiotique gibi: Asemik yazı anlamın öncesinde gelen, bedensel, itkisel, müzikal, ritmik bir akıştır.
[Buluntu]
Buluntu, yeryüzünde, hafızada ve bedende aranır. Buluntu sokakta, kitapta ve yatakta karşımıza çıkar. Bir buluntu, insana başka bir bilincin kapısını açar ve insanı kendinden kurtarır.
[Düşünce Üçgeni]
Düşünce üçgeni, hafızada, kitapta, sokakta ve yatakta semptomlar arar. Bulgular arasındaki bağı mantık ile değil, absürd ile kurar.
[Elin Düşüncesi]
Elin düşüncesi, şiirin sessiz kardeşidir. Harf öncesine doğru bir yürüyüştür bu. Henüz zihne tercüme edilmemiş bir harekettir. Elin düşüncesi dünyayı beden ile ölçer. Böylece gürültü ile ses, karalama ile süs arasında tanımsız bir yer açar.
[Harfimsi]
Harfler, bir yazı karakterine aittirler. Harfler birörnek ve özdeştirler. Harfimsiler ise çoktürlü özelliklere sahiptir. Ait oldukları bir yazı karakteri yoktur. Yan yana geldiklerinde asla bir doku oluşturmazlar. Çünkü onların formlarına karar veren tek bir akıl değildir. Formlara karar veren, iradeyi akıldan almış olan elin çoğulluğudur. Böylece formların farklılaşarak yayıldıkları yüzey bir sahneye dönüşür. Yüzey bir sahne, el ise bir koreograftır. Evet, harfimsiler dansederler.
[İdeogram]
İdeogram, ne harf ne de resimdir. O bir kavramın biçim ile temsil edilmesidir. İdeogram yoğun bir gösteren olarak çalışır ve sahneyi tek bir noktaya çeker.
[Kaligrafigür]
Kaligrafigür insan ile yazının birliğidir. Bu bedenleşmiş bir yazıdır. Kaligrafigür ile yazılaşmış bir benlik ortaya çıkar. Harf insanın devamı olduğunu iddia eder ve harf Tanrı'nın önüne geçer.
[Kaligram]
Kaligram, harflerin rüyaya girip bir resme dönüştüğü andır. Böylece yazı görülür, resim okunur. Kaligram sürekli kaybolan ve geri dönen bir hayalettir.
[Narsist Tabela]
Narsist tabela ne bir yön gösterir ne de çağırır. O, sahneyi bir oyuncuya dönüştürür. Pirandello’nun yazarını arayan kişileri gibi bir sorgulamanın peşindedir. İşaret ettiği şeyin yokluğunda psikolojiden ontolojiye bir sıçrayış hedefler.
[Türdeş Harfler]
Türdeş harfler farklı olmak istemezler. Diğer harflerden farklı olmadıkları için zor okunurlar. Bir A harfi, kendi gibi görünmüyor, diğerleri gibi görünüyorsa, artık o bir türdeş harftir. Türdeş harfler farksızdırlar, homojendirler ve hızla bir doku oluştururlar.
I identify the different regimes of thought from which an artwork emerges. These are organized under 11 headings.
[Asemic Writing]
Asemic writing is only a call. Asemic writing is a formation that escapes the meaningful, organized and linguistic structure of symbolic order, it resists it. Just like la chora sémiotique: Asemic writing is a corporeal, impulsive, musical, rhythmical flow that comes before meaning.
[Calligraphigure]
Calligraphigure is the unity of the human being and writing. It is writing that has taken bodily form. With calligraphigure, a self that has become writing emerges. The letter claims that it is the continuation of the human being, thus the letter precedes God.
[Calligram]
The calligram is the moment letters haunt us in our dreams and turn into paintings. In this way, writing is seen, and painting is read. The calligram is a revenant, disappearing and returning constantly.
[Found Object or Image]
One searches for the found object or image on earth, in memory and across the body. We come across the found object or image in the street, in a book or in bed. A found object or image opens the door to another awareness and saves us from ourselves.
[Homogeneous Letter]
Homogeneous letters do not want to be different. Since they are not different from other letters, they are difficult to read. If a letter A does not look like itself but looks like other letters, it has become a homogeneous letter. Homogeneous letters lack difference, they are homogeneous, and they rapidly form a texture.
[Ideogram]
The ideogram is neither a letter nor a painting. It is the representation of a concept through form. The ideogram operates as an intense signifier and draws the scene towards a single point.
[Letteresque]
Letters belong to a typeface. Letters are uniform and homogeneous. Letteresques, on the other hand, possess heterogeneous qualities. There is no typeface that they belong to. They never form a texture when they are placed side by side, since it is not a single mind that decides upon their form. Rather, it is the plurality of the hand that has grasped the deciding will from the mind. The surface, across which forms spread across and thus differentiate, turns into a stage. The surface is a stage, the hand is a choreographer. Yes, letteresques dance.
[Namelessform]
Namelessform is a silent subject. Despite being part of the landscape, it has no name. Since it has no name, it is not part of the reductive structure of language. It is lost, and therefore, it is free. Adjectives chosen to make sense of namelessform, also define the subject who selects the adjectives. Thus it transforms into the reflection of the subject that defines it.
[Narcissistic Signboard]
The narcissistic signboard neither indicates direction nor invites. Instead, it transforms the stage into an actor. Like Pirandello’s characters searching for an author, it pursues an investigation. In the absence of the thing it indicates, it aims for a leap from psychology to ontology.
[The Hand’s Thought]
The hand’s thought is the silent sibling of poetry. This is a walk towards what came before the letter. It is a movement that has not yet been translated into the mind. The hand’s thought measures the world with the body. In this way, it opens up an undefined space between noise and sound, and between scribble and decoration.
[Triangle of Thought]
The triangle of thought searches for symptoms in memory, in books, on the street and in bed. It establishes connection between its findings not through logic, but with the absurd.