Bu toprak üstünde karanlığı kucaklayan bir ışık bulmayı umut ederek sürünüyorum.
Kalbim ve kabuğum arasında bir yerlerde bir gerçeklik yarattım.
Tek kullanımlık.
Hissettiklerim bana anlatılanlarla savaşıyor.
Bu yüzden kendimi daha önce anlatılmamış hikayelerle besliyorum.
Ve onlar bana fısıldıyorlar:
“Bazılarına göre hep geç kalıyorsun.
Buna rağmen hala, zamanında orada olacağına inanmayı seçiyorsun."
Cevap verecek cesareti şimdi buluyorum.
Terk edilen olmak umrumda değil.
Asla üzgün değilim.
Yetişemediğim her ne varsa, daha en başından, bana ait değildi.

—Müge Weigl