Din değil Dil

Not Religion but Language

Memed Erdener, Haziran 2026

Odadayım. Oda, da, y, ı, m. “Oda” bir cins isim, -da bir bulunma hâl eki, -y bir kaynaştırma ünsüzü, -ım ise fiil ve özne. Ben odada ancak bir -m kadar yer tutuyorum. Türkçede olan bir sevinç bu. Öznenin cümlenin sonunda bir –m kadar yer tutması. Türkçenin yeryüzü sevgisi.

Bir insan en azından bir bulunma hâli eki olabilmeli. Bir -de kadar burada, bir -den kadar yolda, bir -e kadar aşk içinde. Yetenekliler ise zamanla bir sıfata, bir zarfa, belki yeni bir eke evrilmeli. Hayalgücü dilde yaşamaya devam etmeli. Bir insanın amacı bir sözcüğe dönüşebilmek olmalı.

Din değil dil.

Odadayım, the Turkish word which means “I am in the room”. Oda, room, is a common noun, -da is a suffix of presence, indicating the locative case, that –y in between is an excrescent consonant, and the –ım at the end denotes both the verb and the subject. So the space the I, the subject, occupies in the room is only as much as that –m at the end. This is a specific kind of joy that exists in the Turkish language. The subject occupies only as much ground as an –m at the end of this word, which forms a full sentence. Turkish’s love for the earth.

A human being must at least be a suffix of presence. Here, as much as a –de (the locative case), on the road as much as a –den (the ablative case), and in love as much as an –e (the dative case). As for the talented, they must evolve, over time, to become an adjective, an adverb, or perhaps a new suffix. The imagination must continue to live on in language. A human being’s goal must be to become a dictionary.

Not religion but language.