Nâmussuz Rosa
Disreputable Rosa
Memed Erdener, Haziran 2026
Şerefsiz bir gül, koku yoluyla anılarıma ulaştı. Engel olamadım. Amigdala ve hipokampüs! Yazıklar olsun size! Orbitofrontal korteks, senden böyle bir ihanet beklemezdim. Meğer en zayıf halka senmişsin.
Rosa Damascena’nın rayihası, zaman içinde bin zahmetle tesis ettiğim duygusal mesafeyi birdenbire daralttı. Senelerdir imhasına muvaffak olamadığım, bugünü sinsice beklemiş bir hatıram benliğimi istilâ etti. Bilim buna hâlâ çiçek diyor. Yazık!
Bir gül, bir nesneden fazlasıymış. Bir gülde pusu, hile, tertip ve kumpas varmış. Bir şey söylemezmiş, fakat beklermiş. İnsan kendisini zamana karşı emniyete aldığını zannettiği sırada, birdenbire, bir koku ile hücum edermiş.
Hain Rosa! Nâmussuz Rosa Damascena!
Meğer sen, bir koku vasıtasıyla bastırılmış anılarıma yasadışı giriş yapan sessiz bir iradeymişsin. Sessizmişsin, fakat masum değilmişsin.
An inglorious rose has reached my memories, through the path of smell. I could not stop it. Amygdala and hippocampus! Shame on the both of you! Lo, orbitofrontal cortex, I would not expect such betrayal from you. It turns out that you, after all, were the weakest link.
The odour of Rosa Damascena suddenly narrowed the emotional distance that I had established over time, through hell and high water. A memory, which I had failed to destroy for years, which had insidiously waited for this day, occupied my being. Science still calls this a flower. What a shame!
I now find that a rose is more than an object. A rose possesses ambush, craft, trickery and conspiracy. It says nothing, but it waits. And at that exact moment when the human being assumes to be safe and secure, suddenly, it attacks with an odour.
Rosa, you traitor! You disreputable Rosa Damascena!
It turns out that you were a silent will that illegally entered my suppressed memories, all via a smell. You were silent, but you weren’t innocent.