Dans Eden Düşünce
The Thought that Dances
Memed Erdener, Ağustos 2023
Kitleyi oluşturmaktan vazgeçen, tutarlı bir şekilde serseriliğini koruyan kişi itaatsizdir. Teori ve pratik arasındaki bağlantıyı yeni baştan belirlemek ister. İtaatsiz, devlet bitmez bir toprak arayışındadır.
Hareketi dekorasyon belirler. İtaatsiz kişi okumayı dekorasyonun vazgeçilmez bir parçası yapar. Kitaplarda bulduğu ve onda merak uyandıran başkalarının düşüncelerini kaydeder. Böylece bir seçim yapması gerektiğinde, bu düşüncelere kolayca ulaşır. Başkalarının düşüncelerine bu hızlı erişim, onun hafızasını ve dolayısıyla onun evrenini genişletir.
Bilirsiniz şirketlerin acelesi vardır. İtaatsizin ise acelesi olmaz, o yürür. Mesafe sözcüğünün değerini bilir. Kitaplarda okuduğunu, mesafeler içinde manzarada görmeye çalışır. Hafızasındakini mekânda arar veya mekânı hafızasına tercüme eder. Böylece “yeryüzünü yeniden adlandırır.” [1] İtaatsiz bir tercümandır. Dünyayı bir çocuğun veya bir aşığın gözüyle, yeniden gören. [2]
Anlamı örtük olan itaatsizi çeker. Bu sebeple iletişimin dışında kalanı, hayvanı ve koreografiyi keskin bir bakış ile izler. Bedenin düşüncesini sezgileri ile yakalar. “Dansın, düşüncenin mekana hareketle çizilmesi” [3] olduğunu bilir. Hırlamayı, mırlamayı, sürünmeyi, titremeyi ve ürpermeyi kendine katar. Kısacası itaatsiz, erotik bir başarısızlığa izin vermez. [4]
İtaatsiz yazarak, çizerek ve hareket ederek düşünür. Çeşitlemeler ve sanatsal konfigürasyonlar yapar. Bir anlam oluşturduğu için “nokta”yı önemser. Fakat hiçbir şeyin bitmediğini, her şeyin dönüştüğünü de deneyimler. Bu üretkenlik sayesinde o kaos ile ilişki [5] kurar. Vasattan uzaklaşarak kurulan bu ilişki sonucu, pek azımıza nasip olan olur: İtaatsiz kendinden kurtulur. [6] İtaatsiz, “ben”den ayrılarak manzaradaki sessiz özneler ile karşılaşır. Varlığının dağılmış parçalarını, kendi devamlarını sessiz öznelerde bulur. Farklarla dolu bir çokluk yönünde genişler. [7] Adeta mekânlaşır. Hafızasının yeryüzü ile akord olması sonucunda, o büyük bir ürperme ile kendi olanaklarına kavuşur. Ve nihayet kendi yanına yerleşir. [8] Ve şöyle der: Ben biz’im.
“Bütün dönüşler yuvayadır.” [9] En başta, devlet bitmez bir toprak arayışı ile yola çıkan itaatsiz, en sonda kendi yanına yerleşerek, ütopik amacına ulaşır. Bu yolculuk dans eden bir düşüncedir. Bu dansın kurucu üç fiili okumak, yürümek ve tercüme etmektir.
"Dans Eden Düşünce" başlıklı bu yazı pek çok harika yazarın düşünceleri ile yazıldı:
1 Alain Badiou’nun “Başka Bir Estetik” adlı kitabından
2 Rainer Maria Rilke’den ilhamla
3 Alain Badiou’nun “Başka Bir Estetik” adlı kitabından
4 Marthinus Versfeld’den az değiştirerek
5 Derya Gözükızıl’ın yüksek lisans tezinden ilham ile
6 Bob Dylan’dan ilham ile
7 Gilles Deleuze’ün “Bergsonculuk” adlı kitabından az değiştirerek
8 Defne Özdemir’in “Hegel’in Diyalektiği Üzerine Bir Derleme” başlıklı makalesinden
9 Novalis
“Kendi yolunu bulamayan, bütün yolları boşuna yürür.”
—Oruç Aruoba
The person who renounces being part of the crowd, and consistently retains his/her vagabondism is disobedient. Such an individual wishes to determine from scratch the connection between theory and practice. The disobedient individual seeks a land where no state can take hold.
Movement is determined by decoration. The disobedient person renders reading an indispensable part of decoration. He/she records the thoughts of others he/she finds in books, which evoke his/her curiosity. In this way, when he/she has to make a choice, he/she can easily access these thoughts. This rapid access to the thoughts of others, expands his/her memory, and thus, his/her universe.
As you well know, companies are always in a rush. Whereas the disobedient person is in no rush, he/she walks. He/she knows the value of the word ‘distance’. He/she tries to see what he/she reads in books in the landscape, at the scale of distances. He/she seeks what he/she has in memory in space, or in other words, he/she translates the space into his/her memory. In this way, he/she “renames the earth”. [1] The disobedient person is a translator. He/she sees the world anew, from the eyes of a child, or a person in love. [2]
Concealed meaning attracts the disobedient person. It is for this reason that the disobedient person observes, with an incisive glance, that which remains outside communication, the animal and the choreography. He/she captures the thought of the body with his/her intuitions. He/she knows that “dance is thought being drawn in space with movement”. [3] He/she includes snarling, purring, crawling, trembling and shivering within himself/herself. To sum up, the disobedient person shall not allow for an erotic failure. [4]
The disobedient person thinks by writing, drawing and moving. He/she creates variations and artistic configurations. He/she attaches importance to the “point”, for it forms a meaning. However, he/she also experiences that nothing is finished and that everything transforms. It is through this productivity that he/she forms a relationship with chaos. [5] The result of this relationship, established by departing from whatever is average, is the fate of very few of us: The disobedient person is freed from his/herself. [6] The disobedient person leaves the “self” to meet the silent subjects across the landscape. He/she discovers the dispersed parts of his/her being, his/her own extensions in silent subjects. He/she expands towards a multitude full of differences. [7] In a sense, he/she almost becomes space itself. When his/her memory is tuned in to earth, with a great tremor, he/she is united with his/her own possibilities. And finally, he/she is settled beside his/herself. [8] And utters the words: I am we.
“Wo gehn wir denn hin? Immer nach Hause. [Where are we going? Always back home.]” [9] The disobedient person, who initially set out in search of a land where no state can take hold, in the end, settles by his/her own side, attaining his/her utopian goal. This journey is a thought that dances. The three founding verbs of this dance are reading, walking and translating.
This text titled "The Thought that Dances" was written along with the thoughts of many wonderful thinkers:
1 From Alain Badiou’s book titled “A Different Aesthetics”
2 Inspired by Rainer Maria Rilke
3 From Alain Badiou’s book titled “A Different Aesthetics”
4 Paraphrasing Marthinus Versfeld
5 Inspired by Derya Gözükızıl’s master’s thesis
6 Inspired by Bob Dylan
7 Paraphrased from Gilles Deleuze’s book titled “Bergsonism”
8 From Defne Özdemir’s article titled “A Compilation on Hegel’s Dialectics”
9 Novalis
“He who cannot find his own path, walks all paths in vain.”
—Oruç Aruoba
