Ananemin Tombul Kolları

Hani Ratatouille filminde o aksi yemek eleştirmeni, yemeğin tadına bakınca bir anda çocukluğuna dönüyor ya… Bu sabah "Bood Amma Naboud" adlı şarkı da beni ananemin kahvaltı sofrasına ekspres yolladı.
 
Mutfakta kim bilir kaç senelik bir ceviz masada rafadan yumurtamı, peynirimi, ekmeğimi ve anane reçelimi yiyorum. Arkamda, mutfak tezgâhında, küçük mono radyonun kısık sesli türk sanat müziği sofraya ancak fısıldayarak ulaşıyor. Ananem "Faris'in Eşeği" adlı, bugün olsa asla bir çocuğa anlatılmayacak masalı anlatıyor. Ben heyecanla masaldaki kadının sevgilisi ile kocasının o sürprizli karşılaşma anını bekliyorum. Birazdan eski ahşap tavan yıkılacak, üst katta, döşemedeki aralıktan hiddetle aşağıyı gözetleyen koca, sevgilisi ile kucak kucağa olan güzel karısının üzerine paldır küldür düşecek. Ben de şu aşk insana neler yaptırıyor diye düşüneceğim.
 
Çocukluğumun melek kahramanı ananem pofur pofur bir tombuldu. Kendi diktiği, önden düğmeli ve kısa kollu elbiselerinden taşan pembe kolları kalın ve kocamandı. Ben o dev kollara sarılır, yanağımı o etli, yumuşacık yastığa iyice bastırır, gözlerimi sımsıkı kapardım. Bu sabah o şarkı çalarken bir an yine oradaydım. Yanağım kolunda, gözlerim kapalı.

Hatıralar arasında zaman ve mekân tanımadan uzanan, en ince iplikten örülmüş, koptu kopacak bu narin yolların peşinde insan, bazen gözyaşlarıyla, bazen neşeyle, bazen de büyük bir merakla ömrünü tüketebilir.