Bir Arpa Boyu

Memed Erdener, Kasım 2026

"Sana artık Salih diyecez" diyor karşımdaki lacivert ceketli, kravatlı herif. Sonra her iki yanındaki yancılarıyla bakışıp pis pis gülüyor. Pencerenin dibinde oturuyoruz. On dört yaşımdayken de bu sınıftaydım ben.

Dolu, boş sıra yok, kırk kişi falanız yine. Hepimiz erkek, ceketli kravatlı ve tuhaf ama şu anki yaşlarımızdayız. "Salih ha, güzeeel" diyerek gözümün içine bakıyor. Ben bu iblisten nasıl kurtulacağım diye endişelenirken, bir patlama sesi duyuyoruz. Zemin sarsılıyor, tavandan sıva parçaları düşüyor. Sinekler gibi pencerelere üşüşüyoruz.

Burnum camda bir felaket izliyorum, yerim gayet güzel, tam kadraj kıyamet. Bulunduğum sınıf hariç tüm okul yanıyor. Alevler camları patlatarak pencelerden dışarıya, bir şelale gibi dökülüyor. Kaçışan kalabalık Karaköy'e açılan ana çıkışa doğru birikiyor ve basamaklarda sıkışıyorlar. Zaten kaçamazlar çünkü buradan görüyorum, ilerde açmaları gereken kapı da yanıyor.

Bağırış çığırış, iteklenerek bir izdiham içinde kalıyorum. Sınıftan dışarıya, koridora varmaya çalışıyoruz. Öyle sıkışık ki, öyle yer yok ki. Ağzım önümdeki adamın ensesinde, kollarımı kıpırdatacak boşluk yok. Önüm arkam elli yaşlarının sonlarında adamlar. Beyaz saçlılar, keller, tansiyonu çıkanlar, şekeri düşenler, biz, milim milim, gıdım gıdım cehennemden tüyüyoruz. Kırk sene önce de buradaydık, bu sınıfta, şimdi de dip dibeyiz. Çözülmez bir düğümle sıkışıyoruz, bir bütün halinde, en az hareket ile, bir arpa boyu da olsa yol alıyoruz.