Senede Bir Gün Yak
Burn It Down Once A Year
Memed Erdener, Temmuz 2020
Mazlumlar tarafından öldürülmeden, mazlumlar ile beraber yaşayabilmek için devlet makamlarına sunulacak bir proje.
Amaç:
Bu projenin amacı, anasının, ablasının, kızının orospu olacağından korkan, kendisinin kadınsılaşacağından hatta düpedüz ibne olacağından endişe eden ve toptan bu gidişatla nihayetinde vatanı gavurların işgal edeceğini öngören mazlumları sakinleştirmek, olası bir felaketi (fetih, gasp, tecavüz) hazırlayan bu paranoyak koşulları iptal etmektir.
Mazlumlar kimlerdir?
Mazlumlar, çoğunlukla zengin değildirler. Dünyayı görmemiş, iyi eğitim almamışlardır. Mazlumlar, mazlum olmayanlar tarafından çoğunlukla küçük görülmüş, hayatları boyunca hep içlerine atmış, cinsel arzularının tatminini cennete ertelemiş, yaşam sevinci ile değil, ölüm arzusu ile yükselen kişilerdir. Onların ruhlarını korkular salmıştır, bu korku ve endişelerin nihayetinde teyakkuz haline varmışlar ve nereye, kime, neden saldıracakları önceden kestirilemez hale gelmiştir. Dolayısıyla toplumsal hayat için tehlikelidirler. Fakat aksine mazlumlar asıl tehlikenin mazlum olmayanlardan geldiğine inanırlar.
Mazlum olmayanlar kimlerdir?
Mazlum olmayanlar, LGBT bireyler, aleviler, sol görüşlüler, ateistler, veganlar, vejetaryenlerdir. İnsan ve hayvan hakları savunucuları, yalnız yaşayan kadınlar, feministler, müzik çalabilenler, sokakta uluorta fotoğraf çekenlerdir. Evsizler, sarhoşlar, dövmeliler, tuhaf kılık kıyafet ile gezinenler, gelinlikle otostop yapanlar, uzun saçlı küpeli erkeklerdir. Tabii ki rumlar, ermeniler, yahudiler, ezidiler, suryaniler, kürtler, hatta turistler ve daha pek çok uğursuz ve ne idüğü belirsizlerdir.
Gerekenler:
Bu projenin hayata geçebilmesi için öncelikle sağı solu boş, açıklıkta, en az üç katlı bir bina gerekmektedir. Hayatta ve kamusal alanda varolmalarıyla mazlumları rahatsız ve rencide eden hatta korkutan mazlum olmayanlar bu binada plastik mankenler ile temsil edilecektirler.
Senede bir gün temsili katliam:
Toplumsal hayattaki değişimlere ve ardı arkası kesilmeyen yeniliklere karşı yükselen hiddetli duygularını dindiremeyen ve bu hislerini kamusal alanda şiddet ile -mümkünse fetih, gasp ve tecavüz ile- ifade etmek ihtiyacı içinde olan mazlumlar, devletimiz tarafından öngörülen senenin belirli gününde, yine devletimiz tarafından bu hayırlı işe tahsis edilmiş binanın önüne gelirler. Ambulans ve itfaiye her türlü kazaya karşı zaten tedarikli ve hazırdır.
Mazlum kalabalık, bir girizgah olarak önce binayı taşlar. Cam çerçeve indikten sonra daha önceden hazırlanmış olan gazı bina girişine döker ve kibriti çakar. Bina alev alır. Alev alan binada mazlum olmayanları temsil eden plastik mankenlerin harıl harıl yanışı, daha önceden binaya yerleştirilmiş kameralar marifetiyle sokaktaki dev ekrandan mazlumlar tarafından coşkuyla izlenir. Temsili olan mizansen kısa sürede bir cehennem estetiğine bürünür. Mazlum kalabalık ateşin zulmünü hep bir ağızdan bağırışlarla tebrik eder. Netice itibariyle mazlumların akılları hercümerç olmuş, tüm idareyi duyguları ele almıştır.
Cezbe anı ve katharsis:
Mazlum kalabalık, dehşet verici fakat kontrollü bir cehennem terapisinin ardından cezbeye gelir veya katharsise erer. Cezbe, Tanrı’nın mazlumu kendine çekmesi ve aniden yüce huzuruna yükseltmesidir. Cezbe sırasında mazlum ruhuyla hakikatin kaynağına ulaşır, Tanrı’nın dışında her şeyi unutarak kendinden geçer ve mazlumluğundan habersiz hale gelir.
Psikanaliz lisanı ile söylersek, bilinçdışına itilmiş duyguların yaşanıp boşalım olanağına kavuşturularak, hastanın patojen duygulardan ve nevrotik belirtilerden kurtarılmasıdır. Bu kısa ansiklopedik bilginin ardından olay mahalline dönelim.
Mazlum olmayanları temsil eden plastik mankenler ve bina bir tür fetihin ardından kundaklamayla yakılarak kül olmuştur. (Bütçeye göre temsili gasp ve temsili tecavüz imkanları da projeye eklenebilir.) Bedenen boşalmış, ruhen ferahlamış mazlumlar teskin olmuş bir halde evlerinin yolunu tutarlar. Bir sonraki seneye kadar kamusal alanda huzur ve sükunet sağlanır. Böylece mazlum olmayanlar, bir süre daha mazlumlar tarafından öldürülme endişesi taşımadan, gönül rahatlığıyla yaşayabilirler. Mazlumların ölüm arzusu sokaktan çekilmiş, mazlum olmayanlar sayesinde kamusal alana bir kez daha yaşam sevinci gelmiştir.
A project to be presented to state authorities in order to make it possible to live together with the aggrieved, and without being killed by them.
Purpose:
The purpose of this project is to calm the aggrieved who fear that their mother, elder sister or daughter will become whores, that they themselves will become effeminate, and even queer, and that as a result of this whole course of events, that infidels will eventually occupy the homeland, and to cancel these paranoid conditions that prepare a possible disaster (conquest, extortion, rape).
Who are the aggrieved?
Most often, the aggrieved are not wealthy. They have not seen the world; they have not received a good education. The aggrieved have often been looked down on by the non-aggrieved, repressed their feelings, postponed to paradise the satisfaction of their sexual desires, and their emotions run high not with joy of life but the death drive. Fear has taken over their souls, and as a result of such fears and anxieties they have found themselves in a state of vigilance, and it has become unpredictable where, whom and why they will attack. Thus, they pose a danger for social life. However, in contrast, the aggrieved believe that the real danger stems from the non-aggrieved.
Who are the non-aggrieved?
The non-aggrieved include the LGBT individuals, Alevis, leftists, atheists, vegans and vegetarians. They include the human and animal’s rights defenders, women who live alone, feminists, those who play a musical instrument and those who openly take photographs in the street. They include the homeless, the drunk, those who have tattoos, those who wander in strange attire, those who hitchhike wearing a wedding dress and men with long-hair and earrings. They include, of course, the Rum, the Armenians, the Jews, the Ezidis, the Syriacs, the Kurds and even the tourists and many other inauspicious and rambling individuals.
Requirements:
In order to realize this project, the first requirement is a building with at least three floors, with no other building on its either side. The non-aggrieved, that disturb and even offend the aggrieved with their presence in life and public space, will be represented with plastic mannequins in this building.
A representational massacre, once a year:
The aggrieved, who fail to suppress their increasing aggressive sentiments against changes in social life and incessant transformation, and feel the need to express these sentiments through violence in public space – through conquest, extortion and rape if possible – gather in front of the building that has been allocated by our state for this fortunate event, on the day of the year again determined by our state. Ambulances and the fire brigade are prepared and present in case of any kind of accident.
The aggrieved crowd, as a preamble, stones the building. After the windows come down, the pre-prepared flammable gasoline is poured out in the building’s entrance and someone lights a match. The building catches fire. The intense burning of plastic mannequins representing the non-aggrieved in the burning building is watched enthusiastically via the giant screen in the street via images transmitted by the cameras pre-installed in the building. The representative scene soon acquires a hellish aesthetics. The aggrieved crowd congratulates and cheers in unison the atrocity caused by fire. As a result, the minds of the aggrieved have been scrambled, it is now only their emotions that have any control over them.
Ecstasy and catharsis:
The aggrieved crowd, following a horrific but controlled hellish therapy reaches ecstasy, or catharsis. The moment of ecstasy is when God pulls the aggrieved towards Himself and suddenly elevates him to his exalted presence. During the moment of ecstasy, the soul of the aggrieved attains the source of truth, forgets everything but God, and becomes unaware of his dissatisfaction.
To put it in psychoanalytical language, emotions expelled to the unconscious are experienced to ensure discharge, and the patient is saved from pathogenic emotions and neurotic symptoms. After this brief piece of encyclopaedic information let us return to the scene of the event.
The plastic mannequins representing the non-aggrieved and the building have been reduced to ash after this arson, which constitutes a form of conquest. (Depending on the budget, representational acts of extortion and rape can be added to the project.) The aggrieved, now physically discharged and spiritually refreshed, make for home in a soothed state. Until next year, peace and quiet has been established in public space. In this manner, the non-aggrieved can leave, a while more, with peace of mind, without fearing being murdered by the aggrieved. The death drive of the aggrieved has been removed from the streets, and thanks to the non-aggrieved, the joy of living has returned once again to public space.
