Ben Sadece
Bana Söyleneni Yaptım
I Only Did
What I Was Told to Do
Zilberman İstanbul, Türkiye
Ben sadece bana söyleneni yaptım
Türk erkeği yasalara değil, devlete ve emirlere bağlıdır. Böylece düşünme, muhakeme etme gibi davranmayı yavaşlatan kavramlardan uzak duran türk erkeği, kendinden daha güçlü veya daha erkek bir varlık ile karşılaştığında veya düpedüz köşeye sıkıştığında rahatlıkla “Ben sadece bana söyleneni yaptım” diyebilir.
Türk erkeğinin annesi de erkektir
Adem’in Havva’dan önceki eşi, yani ilk kadın, onunla aynı anda yaratılmış olan Lilith, Tanrı’nın erkeğin kadından üstün olduğunu söyleyen kanununu kabul etmez. Adem’in altına yatmaz ve Adem’i terk eder. Bunun üzerine Tanrı, Adem için itaatkar Havva’yı Adem’in sağ böğründen yaratır. Dolayısıyla Havva itaatkardır. Türk erkekleri ise asla itaat etmezler. Bir türk erkeğinin itaat ettiği görülmemiştir. Bir türk erkeğinin annesi kimsenin altına yatmaz. Fakat, türk erkeğinin annesi bugün kadınların özgürlük hareketinin simgesi haline gelmiş, başına buyruk Lilith de olamaz. Bu yüzden, hiç çekinmeden söyleyebiliriz ki, türk erkeğinin annesi de erkektir. Mesela benim erkek annem Namık Kemal, erkek babam ise Yaşar Doğu’dur. Türk erkeği, iki erkeğin evladıdır. Akıl ve kol gücünün mahsulüdür. Başka bir deyişle, türk erkeği, kadın gibi 100 sene yaşayacağına, adam gibi bir sene yaşar.
Extramücadele ve kırbaç
Bana gelince... 1997’den beri “Extramücadele” ismini kullanarak sanat ile meşgul oluyorum. O vakit 27 yaşındaydım. Bana heyecan verecek, beni dış alemden koparacak, her masaya oturduğumda beni kırbaçlayacak bir Lou Salomé yaratmak istemişim. Yaratmışım da: Bir kadın Frankenstein’dı Extramücadele. Bu sadist kadının beni çalıştırma usullerine aşık olmuştum. Entellektüel bir ihtiras ile her yanım morarmış ve kanamıştı. Yüzümdeki çizgilerin rastgele değil de, böyle bir aşk ile oluşmasını istemişim diyelim. Fakat seneler içinde kırbaç ve aşkın ihtirası söndü. Ayrıca mücadele kelimesi kendi içinde büyük vaadler barındırıyor ve bu artık canımı sıkıyor. Ama hala ikimizin arasında büyük emek harcayarak tertip edilmiş kestirmeler var. Bu ara sokaklarda korkusuzca gezinmenin tadını kim bilebilir?
Kitap
Aylar önce Merve Güneş ile kadın ve şiddet üzerine karşılıklı laflarken Merve şöyle dedi: “Amı olanın imanı olmaz”. Bu lakırdıyı daha önce duymuş muydum emin değildim. Öyle kala kaldım. Büyük kötüydü bu. Bu kötü enerji bizi bir kitap hazırlamak için bir araya getirdi. Kitaba daha sonra Defne Sandalcı, Umut Yıldırım, Gülcan Evrenos, Nazım Dikbaş ve Burcu Pelvanoğlu dahil oldu. Bu kitabın ortaya çıkmasını sağlayan yukarıda adını saydığım güzel insanlara ve maddi, manevi desteğinden dolayı Galeri Zilberman’a teşekkür ederim.
I only did what I was told to do
The turkish male does not abide by law, but listens to orders, and is loyal only to the State. Thus the turkish male manages to remain distant from concepts such as thinking and reasoning, which slow down action, and so, when confronted with a more powerful or more masculine presence than himself, or is simply cornered, he can easily say, “I only did what I was told to do”.
The turkish male’s mother is also male
Lilith, Adam’s first wife before Eve, in other words, the first woman, who was created at the same moment with him, does not accept God’s law that man was superior to woman. She refuses to lie under Adam and abandons him. God then created for Adam, from his rib, the obedient Eve. Thus Eve was created obedient. But turkish males never obey. A turkish male has never bowed down. The mother of a turkish male never lies under no one. Yet the mother of a turkish male cannot be the free-spirited Lilith, who today has become the symbol of the women’s freedom movement, either. So we can say, with no reservation whatsoever, that the turkish male’s mother is also male. For instance, my male mother is Namık Kemal, and my male father is Yaşar Doğu. The turkish male is the child of two men, a product of mental and physical power. In other words, a turkish male, rather than living a 100 years like a woman, lives a single year like a man.
Extrastruggle and the whip
As for me... I have been involved in art since 1997, using the moniker “Extrastruggle”. I was 27 then. I had wanted to create a Lou Salomé who would enthral me, tear me away from the outside world, and whip me every time I took my seat at my desk. And I did: Extrastruggle was a female Frankenstein. I had fallen in love with the methods this sadist woman applied to make me work. I had turned black and blue all over, taken over by an intellectual passion. Let’s say I had wanted the lines on my face to deepen not randomly, but by involvement in such an affair. Yet the passion of the whip and the love affair faded over the years. Besides, the word struggle contains high promises, and this now bothers me. However, there are still many short-cuts we have set up, devised with great labour. Who could know the pleasure of fearlessly wandering their side-streets?
The book
It was months ago, when we were having a chat with Merve Güneş about women and violence, when Merve said: “One who has a cunt has no faith”. I am not sure I had heard this particular phrase before. I froze. This was evil of the highest order. It was this evil, bad energy that brought us together to prepare a book. Later, Defne Sandalcı, Umut Yıldırım, Gülcan Evrenos, Nazım Dikbaş and Burcu Pelvanoğlu also became part of the process. I would like to express my gratitude to these beautiful people I have just mentioned, without whom this book would not have been made, and to Galeri Zilberman for both moral and material support.
